Τα γεγονότα στην Ουγγαρία το 1956. Οι εύκολες αναγνώσεις οδηγούν σε επιπόλαια συμπεράσματα

Δημοσιεύτηκε στην Προλεταριακή Σημαία φυλ. 792, στις 24/12/2016

Πολλά έχουν γραφτεί κατά καιρούς από αστικές εφημερίδες αλλά και από αριστερά έντυπα για τα γεγονότα του Οκτώβρη - Νοέμβρη του 1956 στην Ουγγαρία. Εξέγερση, επανάσταση, αντεπανάσταση, απόπειρα πραξικοπήματος, παρέμβαση των Δυτικών, στρατιωτική επέμβαση της Σοβιετικής Ένωσης; Ο καθένας από τη σκοπιά του προσπαθεί να ερμηνεύσει γεγονότα που ακόμα και σήμερα δεν είναι και πολύ γνωστά και οι πληροφορίες μέσα από τα επίσημα κρατικά αρχεία είναι φειδωλές. Όπως είναι φυσικό, η φιλοδυτική προπαγάνδα βρίσκει «πεδίον δόξης λαμπρόν» για να στηλιτεύσει την εισβολή των Σοβιετικών τανκς και την καταστολή και να ρίξει για μια ακόμη φορά το αντικομμουνιστικό της δηλητήριο.

Γκρίνσμπορο, Βόρεια Καρολίνα Η διαδήλωση που δεν ξεκίνησε ποτέ

του Δημήτρη Παυλίδη

Δημοσιεύτηκε στην Προλεταριακή Σημαία φ. 790, στις 26-11-2016

Στο νεκροταφείο Maplewood, στο Γκρίνσμπορο της Βόρειας Καρολίνας, ανάμεσα στους χαμηλούς τάφους ορθώνεται μια μεγάλη επιτύμβια μαρμάρινη πλάκα για να μνημονεύει τους πέντε δολοφονημένους αγωνιστές του Κομμουνιστικού Εργατικού Κόμματος (CWP). Την Σάντι Σμιθ, την μοναδική μαύρη από τους πέντε, νοσοκόμα στους εργάτες της τοπικής κλωστοϋφαντουργίας και αγωνίστρια για τα πολιτικά δικαιώματα των μαύρων. Η Σάντυ είναι η μόνη που δεν είναι θαμμένη εδώ αλλά στην Νότια Καρολίνα. Τον Τζιμ Γουόλερ, μέλος της Κεντρικής Επιτροπής και επικεφαλής του συνδικάτου κλωστοϋφαντουργών, φοιτητή ιατρικής. Τον Μπιλ Σάμσον, απόφοιτο Θεολογίας του Χάρβαρντ. Τον Σέζαρ Κάουσε, κουβανό μετανάστη, απόφοιτο του Ντιουκ και συνδικαλιστή. Και τέλος τον Μάικ Νάθαν, παιδίατρο, γνωστό σαν ο «γιατρός του λαού» σε κέντρο υγείας στο γειτονικό Ντέρχαμ. Από τους πέντε ο Νάθαν ήταν ο μόνος που δεν ήταν μέλος του κόμματος, αλλά υποστήριζε την δράση της γυναίκας του Μάρτι, η οποία κατάφερε να επιζήσει από τον τραυματισμό της. Κάτω από τα ονόματα είναι γραμμένη η προτροπή: « Ζήσε σαν αυτούς, τόλμησε να αγωνιστείς, τόλμησε να νικήσεις!» Οι δημοτικές αρχές στο Γκρίνσμπορο, προσπάθησαν ανεπιτυχώς να εμποδίσουν την τοποθέτηση της επιτύμβιας στήλης με την αιτιολογία πως μετέδιδε πολιτικά μηνύματα! 

Νοέμβρης του 1922. Ιδρύεται η ΟΚΝΕ. Ψυχή και καρδιά της νεολαίας

Δημοσιεύτηκε στην Προλεταριακή Σημαία φυλ. 789, στις 12/11/2016

Στις 28 Νοέμβρη του 1922 πραγματοποιήθηκε στη Θεσσαλονίκη συνέδριο σοσιαλιστικών νεολαιών από την Αθήνα, τη Θεσσαλονίκη και άλλες μεγάλες πόλεις της χώρας. Ήταν η μέρα που ιδρύθηκε η Ομοσπονδία Κομμουνιστικών Νεολαιών Ελλάδας, η ΟΚΝΕ.

Η ίδρυση της ΟΚΝΕ

Η απόφαση της ίδρυσης μιας οργάνωσης νεολαίας του κόμματος πάρθηκε στο 2^ο Συνέδριο του ΣΕΚΕ τον Απρίλη του 1920. Το Σεπτέμβρη του ίδιου χρόνου δημιουργείται η πρώτη πανελλαδική οργάνωση νεολαίας της Αριστεράς η Ομοσπονδία Σοσιαλιστικών Εργατικών Νεολαιών Ελλάδας (ΟΣΕΝΕ). Γραμματέας της ήταν ο Ζακ Βεντούρα εβραίος δημοσιογράφος και μετέπειτα βουλευτής Θεσσαλονίκης του ΚΚΕ. Τα μέλη της ήταν κυρίως φοιτητές καθώς και λίγοι νέοι εργάτες.

30 Οκτώβρη 1944 - Η απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης από τους ναζί. Μια λησμονημένη για δεκαετίες επέτειος.

Δημοσιεύτηκε στην Προλεταριακή Σημαία φυλ. 788, στις 29/10/2016

Φέτος με πρωτοβουλία του Δήμου Θεσσαλονίκης θα γιορταστεί μια ξεχασμένη επέτειος για την πόλη. Η απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης από τους Γερμανούς ναζί στις 30 Οκτώβρη του 1944.

Περίεργο θα έλεγε κανείς, αφού είχε γιορταστεί από τις επίσημες αρχές μόνο τα πρώτα χρόνια της δεκαετίας του ’80. Φυσικά με την κυβέρνηση της «πρώτης φοράς Αριστεράς» τίποτα δε πρέπει να μας εκπλήσσει. Δίπλα στα μνημόνια, μαζί με το βάθεμα της εξάρτησης από Ευρωπαίους και Αμερικάνους και την όλο και μεγαλύτερη εμπλοκή της χώρας στα πολεμικά σχέδια του ΝΑΤΟ, ταυτόχρονα με την αναβάθμιση των αμερικανικών βάσεων, στα διαλείμματα των επίσημων συνομιλιών με τις φασιστικές κυβερνήσεις του Ισραήλ και της Αιγύπτου χωράνε και οι φιέστες στην Καισαριανή αλλά και η ανάσυρση -εσκεμμένα ξεχασμένων από το σύστημα- επετείων όπως η απελευθέρωση της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης από τους ναζί. Έτσι, τον φετινό Απρίλη με προεδρικό διάταγμα ορίστηκε η 30η Οκτώβρη ως ημέρα απελευθέρωσης της Θεσσαλονίκης από τα γερμανικά στρατεύματα.

1965-1966. Η μεγάλη σφαγή των κομμουνιστών στην Ινδονησία

Δημοσιεύτηκε στην Προλεταριακή Σημαία φ. 787, στις 15/10/2016

Τον Οκτώβρη του 1965 άρχισε ένα απίστευτο πογκρόμ εναντίον των μελών του Κομμουνιστικού Κόμματος της Ινδονησίας (ΚΚΙ) από τον πραξικοπηματία Σουχάρτο, το οποίο στηρίχτηκε ανοιχτά από τους Αμερικανούς και όλον σχεδόν τον δυτικό κόσμο. Μέσα σε δύο χρόνια δολοφονήθηκαν άγρια 1.000.000 κομμουνιστές και δημοκράτες. Οι διαστάσεις της μαζικής αυτής δολοφονίας ήταν τέτοιες που από πολλούς χαρακτηρίστηκε ως πολιτική γενοκτονία και νέο ολοκαύτωμα.

Φασισμός: Τα στοιχειά του παρελθόντος αναβιώνουν στο σήμερα;

του Δημήτρη Τσοντάκη

 Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό «Έναυσμα» το Μάη του 2010

Πάνε πολλά χρόνια από τότε που φασιστικά καθεστώτα στην Ευρώπη και μέχρι πριν 36 χρόνια στην Ελλάδα έσπειραν τον όλεθρο, βασάνισαν, εξόρισαν, εκμεταλλεύτηκαν το λαό, στέρησαν δικαιώματα και ελευθερίες, έφτασαν μέχρι τον πόλεμο και τη γενοκτονία.

Σήμερα, λένε πολλοί, έχουν περάσει όλα αυτά. Έχουμε την «Ευρώπη της ελευθερίας και της ειρήνης», έχουμε συνεργασία μεταξύ των λαών και αλληλοσεβασμό. Όλα βαίνουν καλώς. Κάτι, όμως, πήγε στραβά τελευταία. Είδαμε άνοδο ακροδεξιών κομμάτων στην Ευρώπη, νεοναζιστικές ομάδες, επιθέσεις σε μετανάστες, πογκρόμ και γκετοποίηση περιοχών. Ακόμα και στην «ήσυχη» Ελλάδα, είδαμε την επανεμφάνιση φασιστικών ομάδων, επιθέσεις κατά μεταναστών, αντιμεταναστευτική υστερία, επιθέσεις με εκρηκτικούς μηχανισμούς σε χώρους όπου δρουν αριστερές και αναρχοαυτόνομες συλλογικότητες.

Μάο Τσε Τουνγκ - 9 Σεπτέμβρη 1976. 40 χρόνια από το θάνατο του μεγάλου τιμονιέρη

Δημοσιεύτηκε στην Προλεταριακή Σημαία φ. 785, στις 17/9/2016

Συμπληρώνονται φέτος 40 χρόνια από το θάνατο του Μάο Τσε Τούνγκ. Στις 9 Σεπτέμβρη του 1976 σταμάτησε να χτυπά η καρδιά του μεγάλου επαναστάτη και διανοητή που με τη δράση του αλλά και το πλούσιο θεωρητικό του έργο κατάφερε να αλλάξει την ιστορία στη μεγαλύτερη σε πληθυσμό χώρα στον κόσμο και να τη φέρει στο δρόμο της δικτατορίας του προλεταριάτου, στο δρόμο της οικοδόμησης του σοσιαλισμού.

Αριστερά. Ποιο είναι το πραγματικό ζητούμενο;

του Νίκου Παπαβασιλείου

Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό «Εναυσμα» το 2008

Με αυτό το ερώτημα θεωρούμε πως πρέπει να «αρχίσουμε» τη συζήτηση. Φυσικά, η συζήτηση ήδη υπάρχει και εξελίσσεται. Για παράδειγμα, με αφορμή τα 40χρονα του Μάη του '68 κατακλυστήκαμε από αφιερώματα. Μέχρι και ο πρόεδρος της Δημοκρατίας έσπευσε να καταθέσει γνώμη! Αλλά και καθημερινά, οι στήλες των εντύπων φιλοξενούν διάφορες σχετικές παρεμβάσεις επωνύμων στελεχών του συστήματος, που έχουν γνώμη, έως και... αγωνία για το θέμα της Αριστεράς.

Αυτά τα... αλλόκοτα έχουν φυσικά την εξήγησή τους και ταυτόχρονα δίνουν και ένα βασικό αναγκαίο διαχωρισμό: Ανησυχούμε για την «αριστερά» του συστήματος, για τις πολιτικές ανάγκες που αυτό έχει και οι οποίες οξύνονται σε ανάλογο βαθμό με την κατάρρευση των ιδεολογημάτων που συνοδεύουν τη βάρβαρη επίθεσή του; Ενδιαφερόμαστε για τη συζήτηση που την «αριστερά» την ορίζει ως τσόντα -μικρών ή μεγαλύτερων διαστάσεων- στο αστικό πολιτικό σκηνικό; Μας απασχολεί η «αριστερά» που μπορεί να χρειαστεί να βάλει υστερόγραφο σε κάποιο κυβερνητικό πρόγραμμα κάποια «μέτρα ανακούφισης» των εργαζομένων, που ούτε αυτά δε θα μπορούν να υλοποιηθούν καθώς θα παραμένει καταθλιπτικά αρνητικός ο ταξικός συσχετισμός;

ΑΘΕΑΤΟΣ ΚΟΣΜΟΣ. ΗΠΑ-Φυλακές. Από την σφαγή στην Αττικα στην σύγχρονη δουλεία

του Δημήτρη Παυλίδη

Δημοσιεύτηκε στην Προλεταριακή Σημαία φ. 784, στις 3/9/2016

πηγή: http://atheatoskosmosps.blogspot.gr/2016/09/blog-post.html

Φέτος συμπληρώνονται σαράντα πέντε χρόνια από την μεγαλύτερη εξέγερση και την πιο άγρια σφαγή φυλακισμένων στην σύγχρονη βόρειο-αμερικάνικη ιστορία. Ήταν 9 Σεπτεμβρίου του 1971, που ύστερα από ένα εκ πρώτης όψεως συνηθισμένο επεισόδιο ανάμεσα σε δεσμοφύλακες και κρατούμενους, περισσότεροι από χίλιοι διακόσιοι από τους τελευταίους, κατέλαβαν το μεγαλύτερο τμήμα των σκληρών φυλακών Αττικα της πολιτείας της Νέας Υόρκης αιχμαλωτίζοντας μια ομάδα σαράντα και πλέον δεσμοφυλάκων. Οι κρατούμενοι στην πλειοψηφία τους μαύροι μαζί όμως με λευκούς και λατίνος δημιούργησαν σχεδόν αμέσως μια οργανωτική επιτροπή μέσω της οποίας συνέταξαν το μανιφέστο της αποκαλούμενης Attica Liberation Faction. Έναν κατάλογο είκοσι επτά αιτημάτων στα οποία κυριαρχούσαν οι διεκδικήσεις για ανθρώπινες συνθήκες κράτησης και ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης, δικαίωμα επικοινωνίας με τον έξω κόσμο, σταμάτημα των βασανιστηρίων, δικαίωμα στην νομική υποστήριξη, διαχωρισμός των κρατουμένων, αμνηστία κλπ.

Τέχνη και κίνημα: Μια αναπόφευκτη αλληλεπίδραση

της Βάσως Κεχαγιά

Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό «Εναυσμα» το 2008

Με έναν τόσο γενικό τίτλο είναι ανάγκη να τεθούν κάποια χρονικά και θεματικά όρια. Γιατί η κατηγορία "τέχνη" περιλαμβάνει από ζωγραφική και γλυπτική μέχρι κινηματογράφο και κόμιξ. Επίσης κινήματα έχουν υπάρξει από την αρχή της ανθρωπότητας μέχρι σήμερα με χαρακτηριστικά που ποικίλλουν: εθνικοαπελευθερωτικά, αντιιμπεριαλιστικά, κοινωνικά κλπ. Εδώ θα γίνει αναφορά στη σχέση των δύο αυτών παραγόντων όπως αυτή ξετυλίγεται κατά τη διάρκεια του 20ου αιώνα με κύρια πεδία τη λογοτεχνία, τη μουσική και τον κινηματογράφο. Πρόκειται εξάλλου για μορφές τέχνης που βρίσκονται στην καθημερινότητά μας, γεμίζουν τον ελεύθερο χρόνο μας και γενικότερα καθένας έχει μια, μικρή ή μεγάλη, εμπειρία. Καταρχήν η τέχνη δεν πέφτει από τον ουρανό. Δημιουργείται και διαμορφώνεται από ανθρώπους, οι οποίοι ζουν σε συγκεκριμένο τόπο και χρόνο, κοινωνία, σύστημα κλπ., οπότε φέρει τα χαρακτηριστικά της εποχής της. Ανήκει με λίγα λόγια στο εποικοδόμημα, κατά την ορολογία του Μαρξ, δηλαδή επηρεάζεται από τις εκάστοτε οικονομικές και κοινωνικές δομές. Τυχόν ανατροπές σ' αυτές τις δομές αντανακλούν αντίστοιχες ανατροπές στο πολιτιστικό πεδίο. Ακολουθούν δύο ενδεικτικά ιστορικά παραδείγματα:

ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΔΥΟ ΒΙΒΛΙΑ ΚΑΙ ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ

Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό «Eναυσμα» το 2008

Λία Μπαμπαλετάκη

Πρόσφατα κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις "εκτός των τειχών" το αυτοβιογραφικό βιβλίο του Γιώργου Ευγενιάδη "Της γης οι κολασμένοι".

Ο Γ. Ευγενιάδης εξιστορώντας την ζωή και τα βιώματά του δεν κάνει άλλο από το να εξιστορεί την Νεότερη Ιστορία της Ελλάδας, του λαού και των αγωνιστών της. Κυρίως εκείνο το κεφάλαιο που αφορά το δεύτερο αντάρτικο, στο οποίο συμμετείχε μέχρι τον τραυματισμό του το 1948.

Μετά την ανάρρωσή του στο Μπούλκες (Γιουγκοσλαβία) θα εγκατασταθεί στη Τσεχοσλοβακία, όπου -ως οργανωμένος πλέον στο ΚΚΕ- θα ζήσει αρχικά την θερμή υποδοχή των Ελλήνων ανταρτών από τον ντόπιο λαό, αλλά μετέπειτα και την βίαιη αλλαγή της ηγεσίας (6η Ολομέλεια) και τις διαγραφές και αποχωρήσεις που ακολούθησαν. Μετά την διάσπαση του παγκόσμιου κομμουνιστικού κινήματος, οι διωκόμενοι πια (από την νέα ηγεσία και την αστυνομία) πρώην αντάρτες κάνουν προσπάθειες να συγκροτήσουν οργανώσεις παρόλη την τρομοκρατία που υφίστανται.

ROCK (WAVE) IS DEAD

Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό «Έναυσμα» το 2008

του Δημήτρη Γαγγάδη

Και να που πλησιάζει το καλοκαιράκι και λες, τώρα που πιάσαν οι ζέστες και τελείωσε η εξεταστική, δεν πάω σε καμιά συναυλία να ακούσω κανένα συγκροτηματάκι να περάσει η ώρα και να διασκεδάσω κιόλας; Αμ δε.

Από ότι φαίνεται τα τελευταία χρόνια έχει αρχίσει να καθιερώνεται στην Ελλάδα μια πολύ άσχημη κατάσταση. Έχουμε γίνει πλέον η χώρα της αρπαχτής, ξεπεσμένοι καλλιτέχνες με το ένα πόδι στον τάφο, συγκροτήματα που μουσικά έχουν πάρει την κάτω βόλτα αλλά δεν θέλουν να το παραδεχτούν και ροκ είδωλα που... δεν είναι τόσο ροκ πια έρχονται στην Ελλάδα να προωθήσουν το εμπόρευμά τους (σε πολύ ακριβές τιμές) και να μας πείσουν ότι δεν πέθαναν.

Η θεωρία και η πρακτική της επανάστασης

Δημοσιεύτηκε στην Προλεταριακή Σημαία στις 16/7/1977

Κύριο άρθρο της εφημερίδας «Ζερι ι Ποπουλιτ»

Ι

 Ο Λένιν στο μεγαλοφυή έργο του για τον ιμπεριαλισμό έφτασε στο συμπέρασμα ότι ο ιμπεριαλισμός είναι καπιταλισμός στην παρακμή του, η τελική φάση του καπιταλισμού και η φάση στις παραμονές της κοινωνικής επανάστασης του προλεταριάτου. Αναλύοντας τα φαινόμενα που χαρακτηρίζουν τον ιμπεριαλισμό έγραψε ότι «Όλοι οι παράγοντες αυτοί αποτελούν το σημερινό στάδιο ανάπτυξης του καπιταλισμού, την εποχή της προλεταριακής σοσιαλιστικής επανάστασης», ότι «η εποχή αυτή άρχισε», ότι «λόγω των αντικειμενικών συνθηκών, η άμεση, ολοκληρωτική προετοιμασία του προλεταριάτου για την κατάληψη της εξουσίας, για να εφαρμόσει τα οικονομικά και πολιτικά μέτρα που αποτελούν το περιεχόμενο της σοσιαλιστικής επανάστασης, βρίσκεται στην ημερήσια διάταξη της εποχής που ζούμε» (Άπαντα, τόμος 24, σελ. 506).

ΕΑΜ: 41 ΧΡΟΝΙΑ

Το κείμενο είναι από ομιλία σε συγκέντρωση του ΚΚΕ(μ-λ) στην Αθήνα στις 27 Σεπτέμβρη του 1982 και δημοσιεύτηκε στην Προλεταριακή Σημαία

Κλείνουν σήμερα 27 Σεπτέμβρη 41 χρόνια από την ίδρυση του Εθνικού Απελευθερωτικού Μετώπου.

Το ΕΑΜ ήταν η οργανωμένη έκφραση της Εθνικής Αντίστασης στην οποία πήρε μέρος σύσσωμος ο ελληνικός λαός κι έγραψε τις λαμπρότερες σελίδες της νεότερης ιστορίας.

Ήταν το πάνδημο λαϊκό κίνημα που κάτω από την καθοδήγηση του ΚΚΕ συσπείρωσε τη συντριπτική πλειοψηφία του ελληνικού λαού. Την εργατική τάξη και την αγροτιά που στάθηκαν η ψυχή και η ανεξάντλητη πηγή δυνάμεων, την προοδευτική διανόηση, όλους τους δημοκράτες που επιθυμούσαν πραγματικά το διώξιμο του ξένου κατακτητή, που ποθούσαν να δουν την Ελλάδα λεύτερη και δημοκρατική.

ΧΙΡΟΣΙΜΑ: 37 χρόνια μετά

του Βασίλη Σαμαρά
Δημοσιεύτηκε στην Προλεταριακή Σημαία τον Αύγουστο του 1982

Συμπληρώθηκαν 37 χρόνια από την εφιαλτική εκείνη νύχτα, που μέσα σε λίγες στιγμές, πάνω από εκατό χιλιάδες άνθρωποι χάσανε τη ζωή τους, χιλιάδες άλλοι σακατεύτηκαν και παραμορφώθηκαν ενώ οι επιπτώσεις της φρίκης φτάσανε μέχρι τις επόμενες γενιές. Λίγες μέρες μετά, η «επίδειξη» (γιατί περί αυτού επρόκειτο) επαναλαμβανόταν στο Ναγκασάκι με ανάλογα αποτελέσματα.

Σήμερα είναι ολοφάνεροι οι κίνδυνοι για επανάληψη του εφιάλτη, στην κλίμακα πια ολάκερης της ανθρωπότητας. Ολοφάνερη και η αναγκαιότητα για την ανάπτυξη της πιο πλατιάς, της πιο αποφασιστικής πάλης ενάντια σε μια τέτοια προοπτική και σ’ αυτούς που την τροφοδοτούν. Από την άποψη αυτή, θα 'τανε χρήσιμο να κατανοήσουμε αυτό που έγινε τότε, για να βοηθηθούμε στο να κατανοήσουμε το σήμερα και να σταθούμε ανάλογα. Πολύ περισσότερο, γιατί από πολλές πλευρές, διαστρεβλώνεται και το χτες και το σήμερα.

ΚΩΣΤΑΣ ΓΑΒΡΙΗΛΙΔΗΣ. ΗΓΕΤΗΣ ΤΗΣ ΑΓΡΟΤΙΑΣ

Δημοσιεύτηκε στην Προλεταριακή Σημαία φυλ. 723, στις 30/11/2013

ΠΕΘΑΝΕ ΕΞΟΡΙΣΤΟΣ ΣΤΟΝ ΑΗ-ΣΤΡΑΤΗ ΣΤΙΣ 27-09-1952

ΑΘΑΝΑΤΕ ΓΑΒΡΙΗΛΙΔΗ

Εκ μέρους της αντιστασιακής Οργάνωσης Π.Ε.Α.Ε.Α. Πολίχνης, βρισκόμαστε σε αυτόν τον τόπο, όπως κάθε χρόνο, για να εκπληρώσουμε το χρέος μας απέναντι στους ηρωικούς νεκρούς μας, προς ένδειξη τιμής και σεβασμού για τους αγώνες και τις θυσίες που προσέφερες σε τούτο το λαό μας, για να ζούμε σήμερα εμείς ελεύθεροι.

Απ’ ότι γνωρίζω, Κώστα Γαβριηλίδη, δημοδιδάσκαλος στις χαμένες πατρίδες, γνήσιο προσφυγόπουλο ποντιακής καταγωγής και γόνος αγροτικής οικογένειας, ήρθες στην Ελλάδα το 1920 σε ηλικία 22 ετών. Αντί να μετεκπαιδευτείς στα ελληνικά δεδομένα, να αναγνωρισθείς σαν διδάσκαλος και να ενταχτείς στην οικογένεια των δασκάλων, επιδίδεσαι σε έναν αδιάκοπο αγώνα για την πραγματοποίηση των οραμάτων σου, για την αγροτική τάξη στην χώρα μας. Για τον σκοπό αυτόν, επέλεξες και την γεωργική αποκατάστασή σου, σε ένα ορεινό χωριό του Νομού Κιλκίς, το οποίο στάθηκε αφετηρία και εφαλτήριο για τους πολιτικούς αγώνες σου. Αρχίζεις να καταπιάνεσαι με τα προβλήματα του χωριού ως πρόεδρος της προσφυγικής επιτροπής.

ΤΙ ΑΡΙΣΤEΡΑ ΧΡEΙΑΖEΤΑΙ Η ΝEΟΛΑΙΑ ΣΗΜEΡΑ;

του Δημήτρη Κωνσταντίνου

Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό «Εναυσμα» το 2015

Ιδιαίτερα το τελευταίο διάστημα, τίθεται σαν αναγκαιότητα, η αποσαφήνιση και ο επαναπροσδιορισμός του όρου «Αριστερά». Ενός όρου με αντικειμενικά «διευρυμένα» χαρακτηριστικά, αλλά σε καμία περίπτωση με την εκφυλιστική διάσταση που προσπαθεί το σύστημα να του προσδώσει.

Είναι αναγκαιότητα όχι επειδή χρησιμοποιείται από τη σημερινή κυβέρνηση -είναι και αυτό- ούτε επειδή σκοπεύουμε να διεκδικήσουμε το copyright. Προκύπτει ως τέτοια καθώς, ο όρος αυτός εμπεριέχει κάποια στοιχειώδη χαρακτηριστικά -ή τουλάχιστον θα έπρεπε- τα οποία αλλοιώνονται με το πέρασμα του καιρού. Κυρίως όμως καθώς πρέπει, μέσω αυτού του προσδιορισμού, ποιες είναι οι υποκειμενικές αναγκαιότητες και οι στόχοι που εμείς θέτουμε.

ΧΡΕΟΣ. Ξανά μανά η «χρεολογία» Ελπίδα για το λαό; Ή περσινά, ξινά σταφύλια;

του Αντώνη Αποστολάκη

Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό «Εναυσμα» το 2015

Συγκοινωνούντα δοχεία

Ήρθε επιτέλους η ώρα να μάθουμε την αλήθεια! Τόσο καιρό το περιμέναμε και να που τώρα οι σοφοί μας βουλευτές, υπουργοί, οικονομολόγοι και κάθε λογής δημοσιολογούντες πέριξ της κυβέρνησης εμφανίστηκαν για να μας ανοίξουν τα μάτια, μέσω της «Επιτροπής Αλήθειας για το Δημόσιο Χρέος». θα μάθουμε λένε ποιο κομμάτι του δημόσιου χρέους της χώρας είναι «κακό», «απεχθές» και «επονειδιστό», σε αντιδιαστολή με το υπόλοιπο, το «νόμιμο» και το «καλό».

Από κοντά και οι διάφορες δυνάμεις που αναφέρονται στην «Πρωτοβουλία για τη Διαγραφή του Χρέους Τώρα». Αυτοί το πάνε ακόμα παραπέρα -έτσι θέλουν να πιστεύουν τουλάχιστον- και διακηρύσσουν τα εξής: «Η προτεραιότητα που αποκτά η αναδιάρθρωση του δημόσιου χρέους στη σημερινή συγκυρία κι η λειτουργία του χρέους ως μοχλού για την δραματική επιδείνωση των όρων ζωής μας την τελευταία πενταετία επιβάλλουν την ανάληψη άμεσων πρωτοβουλιών στην κατεύθυνση διαγραφής του δημόσιου χρέους».

Πριν πούμε το οτιδήποτε, να ενημερώσουμε τον αναγνώστη ότι μπερδευτήκαμε αρκετά όταν προσπαθήσαμε να διευκρινίσουμε τη σύνθεση αυτών των επιτροπών, θέτοντας κάποιες οριοθετήσεις μεταξύ τους. Και στις δύο μπορεί κανείς να συναντήσει στελέχη τόσο του ΣΥΡΙΖΑ όσο και της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, πέρα και από τη στήριξη που παρείχαν και άλλες δυνάμεις έως και «εθνικοπατριωτικού» χαρακτήρα. Το ίδιο θυμόμαστε ότι γινόταν πριν από μερικά χρόνια, όπου εντός της διαβόητης «Επιτροπής Λογιστικού Ελέγχου» διαμορφωνόταν ένα ετερόκλητο σύνολο από το ΠΑΣΟΚ μέχρι... την εξωκοινοβουλευτική αριστερά.

ΠΑΡΙΣΙΝΗ ΚΟΜΜΟΥΝΑ. 144 χρόνια μετά...Η Παρισινή Κομμούνα δίνει πολύτιμα διδάγματα

της Κατερίνας Φωτοπούλου-Λιοσάτου

Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό «Εναυσμα» το 2015

«Όταν οι παραγωγικές δυνάμεις ξεπερνούν

το εμπόδιο των παραγωγικών σχέσεων,

φέρνουν σε αναταραχή ολόκληρη την αστική κοινωνία

απειλούν την ύπαρξη της ατομικής ιδιοκτησίας»

Μανιφέστο του Κομμουνιστικού Κόμματος, Κ. Μαρξ- Φρ. Ένγκελς

Ένα τέτοιο γεγονός πλήρους αμφισβήτησης της αστικής κυριαρχίας και ολομέτωπης αντιπαράθεσης αστικής και εργατικής τάξης, αποτέλεσε η Παρισινή Κομμούνα το 1871. Η ιστορική της σημασία παραμένει καθοριστική, γιατί αποτελεί την πρώτη συνειδητή απόπειρα της εργατικής τάξης να καταλάβει την εξουσία και να οργανώσει την κοινωνία με έναν καινούργιο τρόπο, υπό την ηγεμονία της. Αποτελεί την πρώτη προσπάθεια καταστροφής του αστικού κράτους και την αντικατάστασή του από την δικτατορία του προλεταριάτου.

Παρόλο που το εγχείρημα διήρκησε μόνο από τις 26 Μαρτίου μέχρι τις 28 Μαΐου του 1871, επέδρασε καταλυτικά στη μαρξιστική σκέψη. Την περίοδο που συντελέστηκε, οι Μαρξ και Ένγκελς ήταν εν ζωή, δίνοντάς τους μια μοναδική δυνατότητα να εξάγουν συμπεράσματα, όχι από ένα τελεσμένο γεγονός που είχε ήδη περάσει στην ιστορία, αλλά από ένα γεγονός που ζούσε, παλλόταν και είχε μια δυναμική εξέλιξη.

Ο Μαρξ αποκρυστάλλωσε την κριτική του κυρίως μέσα από το έργο του «Ο εμφύλιος πόλεμος στη Γαλλία». Σαράντα έξι χρόνια μετά, ο Λένιν, χρησιμοποιώντας τα διδάγματα της Κομμούνας, αναλύοντας την κριτική των Μαρξ-Ένγκελς γι' αυτή, προχωρά στη συγγραφή του εμβληματικού του έργου «Κράτος και Επανάσταση».

ΕΞΟΔΟΣ ΑΠΟ ΤΗΝ EE. Ναι αλλά... για να συγκρουστείς πρέπει να ξέρεις ποιόν έχεις απέναντί σου

του Δημήτρη Χαρτζουλάκη

Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό «Εναυσμα» το 2015

Η αφορμή...

Τα 5 τελευταία χρόνια, έχουν δημιουργήσει προβληματισμούς στο λαό για μια σειρά ζητήματα. Ένα από αυτά είναι το ζήτημα της ΕΕ. Αυταπάτες χρόνων καταρρέουν σε μια νύχτα. Αυτό φυσικά δεν οδηγεί αυτόματα τον λαό στην αναμέτρηση με τους ιμπεριαλιστές. Άλλωστε η αστική αντίληψη της «ψωροκώσταινας» είναι μια «παλιά» προπαγάνδα που χρειάζεται δουλειά για να «σπάσει». Καταλαβαίνουμε λοιπόν ότι χρειάζεται να προσδιορίσουμε καλύτερα τα αιτήματά μας (θα πιάσουμε το «Έξω από την ΕΕ»). Ειδικά τώρα, που, τίθεται σε έντονους τόνους από τους «εταίρους» το Grexit (με «κυβέρνηση αριστεράς»).

Έχουμε ανάγκη να ξεκαθαρίσουμε τις θέσεις μας. Αυτό περνάει και από την κριτική στις υπόλοιπες αριστερές δυνάμεις. Είναι μια κουβέντα που συναντάμε στα αμφιθέατρα προσπαθώντας να αναδείξουμε την εξάρτηση σαν ένα κομβικό ζήτημα που δεν τίθεται από την αριστερά. Και παίρνουμε απαντήσεις: «και οι άλλοι λένε Έξω η ΕΕ. Η διατύπωση είναι διαφορετική!». Επειδή λοιπόν η αντιπαράθεση δεν έχει χαρακτήρα εννοιολογικό αλλά πολιτικό και άμεσο για την κατεύθυνση του κινήματος πρέπει να ξεκαθαρίσουμε τα πράγματα.