250 χρόνια ΗΠΑ. Η εξόντωση των αυτοχθόνων και οι επεκτατικοί πόλεμοι γεννούν την «αμερικανική αυτοκρατορία»

  

Δημοσιεύτηκε στην Προλεταριακή Σημαία φύλ. 1010, στις 27/6/2026

 

Η συμπλήρωση 250 ετών από τη Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας των ΗΠΑ στις 4 Ιουλίου του 1776, που γιορτάζεται φέτος με περισσή επισημότητα, προβάλλεται ως η επέτειος της «Δημοκρατίας» και της «Ελευθερίας». Πίσω, όμως, από τα μεγάλα λόγια και τις υπερφίαλες διακηρύξεις κρύβεται μια αιματοβαμμένη αλήθεια. Το αμερικανικό καπιταλιστικό «θαύμα» γεννήθηκε, τράφηκε και ανδρώθηκε με τη βία και τη λεηλασία. Τα θεμέλια για την ανάδειξη των ΗΠΑ σε παγκόσμια ιμπεριαλιστική δύναμη μπήκαν με τη συστηματική, κρατικά οργανωμένη εξόντωση-γενοκτονία ολόκληρων γηγενών πληθυσμών και την επεκτατική πολεμική στρατηγική στην αμερικανική ήπειρο τον 19ο αιώνα.

 

Οι επεμβάσεις των ΗΠΑ και CIA στη Λατινική Αμερική

 Δημοσιεύτηκε στην Προλεταριακή Σημαία, φύλ. 998, στις 13/12/2025

Από τη συγκρότηση των ΗΠΑ σε κράτος και ειδικά μετά τη διατύπωση του δόγματος Μονρόε (1823), η Λατινική Αμερική αποτέλεσε έναν από τους σημαντικότερους γεωπολιτικούς χώρους για αυτές. Θεωρούσαν αυτονόητο ότι ολόκληρη η αμερικανική ήπειρος ήταν σφαίρα επιρροής τους και οποιαδήποτε προσπάθεια παρέμβασης ή επέμβασης ευρωπαϊκής δύναμης σε αυτή θα εκλαμβανόταν ως επιθετική ενέργεια.

25/10/1983. Αμερικανοί πεζοναύτες εισβάλουν στη Γρενάδα

 

Δημοσιεύτηκε στην Προλεταριακή Σημαία φύλ. 995, στην 1/11/2025

Τον Οκτώβρη του 1983, οι ΗΠΑ, για πολλοστή φορά μέσα στον 20^ο αιώνα, ανακάλυψαν το «υπέρτατο κακό» και τον επικίνδυνο εχθρό για τον «ελεύθερο κόσμο» σε ένα νησιωτικό κράτος της Καραϊβικής, τη Γρενάδα, που βρίσκεται στα ανοιχτά της Βενεζουέλας, με μόλις 90.000 κατοίκους, και λίγο μεγαλύτερο σε έκταση από τη Λευκάδα. Έτσι, εισέβαλαν στο νησί με πεζοναύτες και για 3 μέρες σημειώθηκαν συγκρούσεις και βομβαρδισμοί. Άμεσος στόχος των Αμερικανών ήταν να το καταλάβουν, να ανατρέψουν την κυβέρνησή του και να τοποθετήσουν στην εξουσία τον εκλεκτό τους.

 

Το αμερικανικό αντιπολεμικό κίνημα του 1968 και το συνέδριο των Δημοκρατικών

 

Δημοσιεύτηκε στην Προλεταριακή Σημαία φυλ. 963, στις 25/5/2024

Το 1968, ήταν για τις ΗΠΑ η χρονιά των μεγάλων αντιπολεμικών κινητοποιήσεων που συνοδεύτηκαν από καταλήψεις πολλών Πανεπιστημίων. Η κατάληψη του Κολούμπια τον Απρίλη του 1968 και η καταστολή που ακολούθησε συγκλόνισε την αμερικανική κοινωνία. Έπρεπε να περάσουν 56 χρόνια για να ξαναζήσουμε μια νέα καταστολή στα ίδια κτήρια και περίπου τις ίδιες μέρες του χρόνου. Τώρα είναι η γενοκτονία στην Παλαιστίνη. Τότε ήταν η επέμβαση στο Βιετνάμ.

 

Χένρι Κίσινγκερ. «Μάγος» της διπλωματίας ή οργανωτής πραξικοπημάτων και πολέμων;

 Δημοσιεύτηκε στην Προλεταριακή Σημαία φυλ. 952, στις 9/12/2023

Χαρακτηρίστηκε «μάγος» της διπλωματίας, «αρχιτέκτονας» των διεθνών σχέσεων των ΗΠΑ στο δεύτερο μισό του 20^ου αιώνα, «γίγαντας» του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος. Διετέλεσε Υπουργός Εξωτερικών, τιμήθηκε με βραβείο Νόμπελ Ειρήνης το 1973 και ήταν σύμβουλος εξωτερικής πολιτικής πολλών αμερικανών προέδρων. Ο πρόσφατος θάνατός του έδωσε άλλη μια αφορμή στους απολογητές του ιμπεριαλισμού για ύμνους και νέα λιβανιστήρια προς το πρόσωπό του.

 

7-14 Γενάρη 1919. Η «τραγική εβδομάδα» της Αργεντινής. Εργατική απεργία και στρατιωτική καταστολή στο Μπουένος Άιρες

Δημοσιεύτηκε στην Προλεταριακή Σημαία, φυλ. 908, στις 8/1/2022

Απεργοί γύρω από τα εργαστήρια Vasena, στη γειτονιά San Cristóbal του Μπουένος Άιρες.

Τις πρώτες μέρες του Γενάρη του 1919 η πρωτεύουσα της Αργεντινής συγκλονιζόταν από μια μεγάλη εργατική εξέγερση που κράτησε μία ολόκληρη εβδομάδα. Εκατοντάδες χιλιάδες εργάτες κατέβηκαν σε απεργία και παρέλυσαν το Μπουένος Άιρες, στήνοντας οδοφράγματα. Η καταστολή που ακολούθησε είχε ως αποτέλεσμα περίπου 700 νεκρούς. Οι μέρες εκείνες έμειναν στη μνήμη του λαού της Αργεντινής ως «η τραγική εβδομάδα». 

1 Ιούνη 1921. Η αμερικανική «Νύχτα των Κρυστάλλων». 100 χρόνια από τη σφαγή των μαύρων στην Τάλσα της Οκλαχόμα

Δημοσιεύτηκε στην Προλεταριακή Σημαία φύλ. 896, στις 14/6/2021

Πέρασαν 100 χρόνια από τη μεγαλύτερη σφαγή Αφροαμερικανών στις ΗΠΑ. Εκατοντάδες είχαν βρει τότε φριχτό θάνατο από ένοπλες ομάδες λευκών ρατσιστών, πολλοί περισσότεροι βασανίστηκαν, γυναίκες βιάστηκαν και χιλιάδες έμειναν άστεγοι. Η κτηνωδία συνέβη την 1η Ιούνη του 1921 στην Τάλσα (ή Τούλσα), τη δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της Οκλαχόμα. Η περιοχή που έμεναν οι μαύροι κάτοικοι της πόλης πυρπολήθηκε και κανένα κτίριο δεν έμεινε όρθιο.

 

Μια ιστορία από τα παλιά (1927)

Δημοσιεύτηκε στην Προλεταριακή Σημαία φ. 531, στις 10/9/2005 με αφορμή την καταστροφή της Νέας Ορλεάνης και άλλων περιοχών των ΗΠΑ από το πέρασμα του τυφώνα «Κατρίνα» στα τέλη Αυγούστου του 2005

Η αντίδραση του Μπους μετά την καταστροφή της Λουιζιάνα ήταν να πάει να παίξει γκολφ. Δεν είναι ανέκδοτο αλλά η κυνική πραγματικότητα. Αυτός είναι ο συναισθηματικός κόσμος της αστικής τάξης και των εκπροσώπων της. Αυτός ήταν πάντα, έτσι κι αλλιώς.

Αν και προσπαθούν να σβήσουν τα σημάδια της ιστορίας οι προοδευτικοί δεν ξεχνάνε, αφού τα διδάγματα της ιστορίας είναι πάντα χρήσιμα για το μέλλον των καταπιεσμένων.

Το 1927, όταν ο ποταμός Μισσισσιππής κάλυψε τη Νέα Ορλεάνη, ο τότε πρόεδρος Κάλβιν Κούλιντζ φωτογραφήθηκε με το σημειωματάριο που είχε όλα τα μέτρα για την αποκατάσταση των πληγέντων. Δεν έκανε τίποτα βέβαια αλλά πήγε για γκολφ με το μεγαλοβιομήχανο των σιδηροδρόμων.

ΗΠΑ 23/8/1927. Η εκτέλεση των Σάκο και Βαντσέτι. Ήρωες του ταξικού πολέμου

Δημοσιεύτηκε στην Προλεταριακή Σημαία 876, 1/8/2020

Στις αρχές του 20^ου αιώνα δύο νεαροί Ιταλοί ο Νικόλα Σάκο και ο Μπαρτολομέο Βαντσέτι μεταναστεύουν στις ΗΠΑ, με το όνειρο μιας καλύτερης ζωής στη «γη της επαγγελίας». Στις 23 Αυγούστου του 1927 το όνειρο μετατρέπεται σε εφιάλτη. Οι δύο μετανάστες εργάτες φυλακίζονται και εκτελούνται στην ηλεκτρική καρέκλα. 

ΗΠΑ 1919. Γενική απεργία στο Σιάτλ. Ένας άλλος αμερικανικός εμφύλιος

Δημοσιεύτηκε στην Προλεταριακή Σημαία φυλ. 874, στις 4/7/2020

Το Φλεβάρη του 1919 πραγματοποιήθηκε μια μεγάλη γενική απεργία στην πόλη του Σιάτλ στις ΗΠΑ. Συμμετείχαν χιλιάδες εργάτες και κατάφεραν για 5 μέρες να παραλύσουν την πόλη. Μαζί με άλλες απεργίες που πραγματοποιήθηκαν την περίοδο μετά τη λήξη του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου και με την επίδραση της Οκτωβριανής Επανάστασης, σε σύντομο χρονικό διάστημα οι Αμερικανοί εργάτες θα ιδρύσουν το Κομμουνιστικό Κόμμα των ΗΠΑ.

Λευκός ρατσισμός και Μαύροι Πάνθηρες

Δημοσιεύτηκε στην Προλεταριακή Σημαία φυλ. 872, στις 6/6/2020

Η φρικτή δολοφονία του Τζόρτζ Φλόιντ, ενός άοπλου μαύρου πολίτη της Μινεάπολης των ΗΠΑ από έναν αστυνομικό, φέρνει στο νου μνήμες από τις εκατοντάδες δολοφονίες μαύρων -για να μιλήσουμε μόνο για τις τελευταίες δεκαετίες- θύματα της ρατσιστικής βίας που είναι νόμος στη χώρα της «ελευθερίας» και της «δημοκρατίας» όπως θέλουν κάποιοι να την αποκαλούν. Για μας είναι ολοφάνερο ότι η μεγαλύτερη ιμπεριαλιστική δύναμη στον κόσμο, η καρδιά του καπιταλιστικού συστήματος δε διστάζει να χρησιμοποιήσει την πιο ωμή βία απέναντι στους πολίτες της, συντηρώντας μέσα στο σώμα των αστυνομικών αλλά και στην κοινωνία τεχνητούς διαχωρισμούς, για να μπορεί να εξουσιάζει και να συνεχίζει την εκμετάλλευση του λαού της. Η πρόσφατη δολοφονία όμως ανασύρει από τη μνήμη μας και περιόδους που αυτός ο λαός αντιστάθηκε και, δρώντας οργανωμένα, έγραψε τη δική του ιστορία στη χώρα των μεγάλων αντιθέσεων. Οι Μαύροι Πάνθηρες ήταν μια οργάνωση αγωνιστών που για πολλά χρόνια έδειξαν τα νύχια τους στο αμερικανικό σύστημα.

Σταθμός Μπακεντάνο, Σαντιάγο. Ζωντανά τα φαντάσματα της δικτατορίας!

του Δημήτρη Παυλίδη

Δημοσιεύτηκε στην Προλεταριακή Σημαία, φυλ. 857, στις 2/11/2019

Παρότι η επίσημη ονομασία έχει αλλάξει από το 1928 και φέρει το όνομα του αήττητου στρατηγού στον πόλεμο του Ειρηνικού, οι κάτοικοι στο Σαντιάγο επιμένουν να αποκαλούν την Μπακεντάνο, πλατεία Ιταλίας. Σε σχήμα ωοειδές στην καρδιά της πόλης, είναι ο ιστορικός τόπος για τις γιορτές αλλά και τις κοινωνικές ταραχές που έχουν σημαδέψει την νεότερη ιστορία της Χιλιανής πρωτεύουσας. Έτσι και τώρα, η πλατεία έγινε από τα επίκεντρα των διαδηλώσεων και των συγκρούσεων με την αστυνομία και εδώ έδωσαν ραντεβού ένα εκατομμύριο Χιλιάνοι στις 25 Οκτωβρίου. Ομώνυμη της πλατείας είναι η διπλανή στάση του μετρό, του οποίου η γραμμή 1 περνά σχεδόν από κάτω, με διεύθυνση ανατολικά –δυτικά παράλληλα της κεντρικής λεωφόρου Αλαμέδα. Η γραμμή είναι η πρώτη που κατασκευάστηκε και εγκαινιάστηκε από τον Πινοτσέτ πανηγυρικά τον Σεπτέμβρη του 1975, στα πρώτα σκληρά χρόνια της φασιστικής δικτατορίας. Το φάντασμά της ζωντάνεψε αυτές τις ημέρες όχι μόνο στους δρόμους του Σαντιάγο αλλά και μέσα στις υπόγειες στοές του μετρό. 

Όταν ο «ειρηνικός δρόμος» καταλήγει σε τραγωδία. 45 χρόνια από το πραξικόπημα του Πινοσέτ.

 Δημοσιεύτηκε στην Προλεταριακή Σημαία φυλ. 831, στις 22/9/2018

«Η σκέψη του Μαρξ είναι ότι η εργατική τάξη πρέπει να συντρίψει, να τσακίσει την "έτοιμη κρατική μηχανή" και να μην περιοριστεί στην απλή κατάληψή της». (Λένιν, «Κράτος και επανάσταση»).

Τα ξημερώματα της 11^ης Σεπτεμβρίου του 1973 ο στρατηγός Αουγκούστο Πινοσέτ ανατρέπει με στρατιωτικό πραξικόπημα την κυβέρνηση του εκλεγμένου πρόεδρου Σαλβαδόρ Αλιέντε στη Χιλή. Το προεδρικό μέγαρο, μέσα στο οποίο βρίσκεται ο Αλιέντε, βομβαρδίζεται από την αεροπορία, πολιορκείται από το στρατό, καταλαμβάνεται και ο Αλιέντε βρίσκεται νεκρός. Την ίδια μέρα χιλιάδες υποστηρικτές του Αλιέντε, αριστεροί και δημοκράτες συλλαμβάνονται, κλείνονται μέσα στο Εθνικό Στάδιο του Σαντιάγκο και πολλοί από αυτούς βασανίζονται και εκτελούνται. Από την επόμενη μέρα θα ξεκινήσει μια σκοτεινή περίοδος στην ιστορία της χώρα με χιλιάδες φυλακισμένους, φριχτά βασανιστήρια, νεκρούς και αγνοούμενους. Η χούντα του Πινοσέτ, που βασικός της στόχος, όπως ανακοινώθηκε, ήταν η απαλλαγή της χώρας από τον μαρξισμό, θα διαρκέσει 17 ολόκληρα χρόνια. 

Για τη Χιλή του '70: Και με τον αστυφύλαξ και με τον χωροφύλαξ, δεν γίνεται!

της Δαμαλή Ελένης

Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό «Έναυσμα» τ. 46, το φθινόπωρο του 2016

 

Στην ιστορία του κομμουνιστικού κινήματος υπήρξαν πολλές διαφωνίες, τάσεις και αντιπαραθέσεις, με κορυφαία εκείνη του ειρηνικού περάσματος από τη μία, και της επαναστατικής ανατροπής από την άλλη. Στην αντιπαράθεση αυτή, η επικράτηση της ρεβιζιονιστικής γραμμής οδήγησε στην ήττα και την αποσυγκρότηση του εργατικού επαναστατικού κινήματος. Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα της γραμμής του ειρηνικού περάσματος συναντάμε στη Χιλή, τη δεκαετία του 70, με πρωτεργάτη τον Αλιέντε.

Γκρίνσμπορο, Βόρεια Καρολίνα Η διαδήλωση που δεν ξεκίνησε ποτέ

του Δημήτρη Παυλίδη

Δημοσιεύτηκε στην Προλεταριακή Σημαία φ. 790, στις 26-11-2016

Στο νεκροταφείο Maplewood, στο Γκρίνσμπορο της Βόρειας Καρολίνας, ανάμεσα στους χαμηλούς τάφους ορθώνεται μια μεγάλη επιτύμβια μαρμάρινη πλάκα για να μνημονεύει τους πέντε δολοφονημένους αγωνιστές του Κομμουνιστικού Εργατικού Κόμματος (CWP). Την Σάντι Σμιθ, την μοναδική μαύρη από τους πέντε, νοσοκόμα στους εργάτες της τοπικής κλωστοϋφαντουργίας και αγωνίστρια για τα πολιτικά δικαιώματα των μαύρων. Η Σάντυ είναι η μόνη που δεν είναι θαμμένη εδώ αλλά στην Νότια Καρολίνα. Τον Τζιμ Γουόλερ, μέλος της Κεντρικής Επιτροπής και επικεφαλής του συνδικάτου κλωστοϋφαντουργών, φοιτητή ιατρικής. Τον Μπιλ Σάμσον, απόφοιτο Θεολογίας του Χάρβαρντ. Τον Σέζαρ Κάουσε, κουβανό μετανάστη, απόφοιτο του Ντιουκ και συνδικαλιστή. Και τέλος τον Μάικ Νάθαν, παιδίατρο, γνωστό σαν ο «γιατρός του λαού» σε κέντρο υγείας στο γειτονικό Ντέρχαμ. Από τους πέντε ο Νάθαν ήταν ο μόνος που δεν ήταν μέλος του κόμματος, αλλά υποστήριζε την δράση της γυναίκας του Μάρτι, η οποία κατάφερε να επιζήσει από τον τραυματισμό της. Κάτω από τα ονόματα είναι γραμμένη η προτροπή: « Ζήσε σαν αυτούς, τόλμησε να αγωνιστείς, τόλμησε να νικήσεις!» Οι δημοτικές αρχές στο Γκρίνσμπορο, προσπάθησαν ανεπιτυχώς να εμποδίσουν την τοποθέτηση της επιτύμβιας στήλης με την αιτιολογία πως μετέδιδε πολιτικά μηνύματα! 

ΑΘΕΑΤΟΣ ΚΟΣΜΟΣ. ΗΠΑ-Φυλακές. Από την σφαγή στην Αττικα στην σύγχρονη δουλεία

του Δημήτρη Παυλίδη

Δημοσιεύτηκε στην Προλεταριακή Σημαία φ. 784, στις 3/9/2016

πηγή: http://atheatoskosmosps.blogspot.gr/2016/09/blog-post.html

Φέτος συμπληρώνονται σαράντα πέντε χρόνια από την μεγαλύτερη εξέγερση και την πιο άγρια σφαγή φυλακισμένων στην σύγχρονη βόρειο-αμερικάνικη ιστορία. Ήταν 9 Σεπτεμβρίου του 1971, που ύστερα από ένα εκ πρώτης όψεως συνηθισμένο επεισόδιο ανάμεσα σε δεσμοφύλακες και κρατούμενους, περισσότεροι από χίλιοι διακόσιοι από τους τελευταίους, κατέλαβαν το μεγαλύτερο τμήμα των σκληρών φυλακών Αττικα της πολιτείας της Νέας Υόρκης αιχμαλωτίζοντας μια ομάδα σαράντα και πλέον δεσμοφυλάκων. Οι κρατούμενοι στην πλειοψηφία τους μαύροι μαζί όμως με λευκούς και λατίνος δημιούργησαν σχεδόν αμέσως μια οργανωτική επιτροπή μέσω της οποίας συνέταξαν το μανιφέστο της αποκαλούμενης Attica Liberation Faction. Έναν κατάλογο είκοσι επτά αιτημάτων στα οποία κυριαρχούσαν οι διεκδικήσεις για ανθρώπινες συνθήκες κράτησης και ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης, δικαίωμα επικοινωνίας με τον έξω κόσμο, σταμάτημα των βασανιστηρίων, δικαίωμα στην νομική υποστήριξη, διαχωρισμός των κρατουμένων, αμνηστία κλπ.

Argentinazo. Μια μεγαλειώδης εξέγερση που συντάραξε συθέμελα την Αργεντινή

της Ειρήνης Βλαχοπούλου

Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό «Εναυσμα» το 2002

Σιτοβολώνας, πρώτη κρεατοπαραγωγός χώρα στον κόσμο, με τεράστια αποθέματα ορυκτού πλούτου. Μια από τις πλουσιότερες χώρες. Πριν το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο μια από τις ισχυρότερες οικονομίες του πλανήτη. Κι όλα αυτά, μερικές δεκαετίες πριν. Τώρα; Το ένα τρίτο του αργεντίνικου λαού ζει κάτω από το όριο της φτώχειας και ο αριθμός αυτός αυξάνει κατά 2.000 άτομα καθημερινά. Περίπου τέσσερα εκατομμύρια άνθρωποι έχουν μηνιαίο εισόδημα περίπου 150 δολάρια. 60 παιδιά πεθαίνουν κάθε μήνα από αβιταμίνωση και ασιτία.

Ελ Φροντόν, Περού. Το λατινοαμερικάνικο....Μακρονήσι

του Δημήτρη Παυλίδη

Δημοσιεύτηκε στην Προλεταριακή Σημαία φυλ. 780, στις 11-6-2016

Το Ελ Φροντόν είναι ένας άνυδρος βράχος έκτασης ενός τετραγωνικού χιλιομέτρου, μόλις τέσσερα μίλια ανοικτά της Καλάο, του ιστορικού λιμανιού της Λίμα, δίπλα στην πρωτεύουσα του Περού, στην ακτή του Ειρηνικού. Ακατοίκητο από αιώνες, στα χρόνια της Αποικίας, χρησίμευε σαν καταφύγιο των κουρσάρικων πλοίων που παραμόνευαν τις βαρυφορτωμένες με πλούτη ισπανικές γαλέρες στον δρόμο της επιστροφής. Εκεί το 1917 χτίστηκε μια φυλακή για βαρυποινίτες και σταδιακά επεκτάθηκε έτοιμη να δεχθεί στην δεκαετία του Ογδόντα κομμουνιστές πολιτικούς κρατούμενους, μέλη και στελέχη του ΚΚ Περού και του αντάρτικου Φωτεινού Μονοπατιού. Μέχρι τον Ιούνιο του 1986, όταν τριακόσιοι περίπου άνδρες κρατούμενοι εξεγέρθηκαν ενάντια στις απάνθρωπες συνθήκες και στην απειλή μεταφοράς τους στην τρομακτική φυλακή Κάντο Γκράντε. Για μερικές ημέρες οι κρατούμενοι, που είχαν αιχμαλωτίσει τρία μέλη της φρουράς, έγιναν κύριοι της φυλακής, έως ότου ο τότε πρόεδρος Γκαρσία διέταξε τον υπουργό Εσωτερικών Αγκουστίν Μαντίλα και τον υποναύαρχο Τζιαμπέτρι Ρόγιας να οργανώσουν την αιματηρή καταστολή. Και οι τρεις τους επιφανή στελέχη του APRA, το οποίο ξεκινώντας από αντί-ιμπεριαλιστικές θέσεις προπολεμικά, κατέληξε ένα αστικό, αντιδραστικό και διεφθαρμένο, καθεστωτικό κόμμα, με σοσιαλδημοκρατικό προσωπείο.

Τι οδήγησε στο κραχ του ‘29

Δημοσιεύτηκε στην Προλεταριακή Σημαία αρ. φ. 369, 7-11-1998

Η ειδοποιός διαφορά τον αιώνα που φεύγει σε σχέση με την προηγούμενη εκατονταετία καπιταλιστικής ανάπτυξης βρίσκεται στο παγκοσμιοποιημένο, σφαιρικό και γενικευμένο τρόπο με τον οποίο εκδηλώνονται οι κρίσεις του "συστήματος". Κι αυτό γιατί έχουμε την μετεξέλιξη του καπιταλισμού σε ιμπεριαλισμό, σε ένα σύστημα παγκόσμιας κυριαρχίας του κεφαλαίου που δίνει διέξοδο στην τάση του μέσου ποσοστού κέρδους να πέφτει (εξαγωγή κεφαλαίου).

Από την άλλη μεριά, η "διέξοδος" αυτή αναπαράγει τις αντιθέσεις σε ανώτερο επίπεδο και με πιο οξυμένο τρόπο. Πολλαπλασιάζει και διαπλέκει τα αδιέξοδα.

Οι παγκόσμιες χρηματιστηριακές κρίσεις αποτελούν ακριβώς εκδήλωση αυτής της πραγματικότητας.

Η κρίση του '29

Τρία είναι τα χαρακτηριστικά, τα βασικότερα τουλάχιστον, αυτής της οξυμένης διαπλοκής:

- Στην κρίση πλέον συμμετέχει και η περιφέρεια του συστήματος, που αντανακλά στο κέντρο τις αντιθέσεις που προηγουμένως είχαν "εξαχθεί» (εννοείται πιο δραματικές).

ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΕΣ ΒΑΣΕΙΣ

Προλεταριακή Σημαία φ. 616, 617, 619, 620 

(Μάρτης - Μάης 2009)

Η στρατηγική αναδιάρθρωση των αμερικανικών βάσεων στον κόσμο και τα Βαλκάνια

«Νούφαρα» και «Μεγάλες κυρίες» στην υπηρεσία των δολοφόνων

Η πραγματική έναρξη της προσπάθειας των ΗΠΑ να αναδιατάξουν στρατηγικά τις βάσεις τους στον πλανήτη πρέπει να αναζητηθεί στις αρχές της δεκαετίας του 1990 και αυτό άσχετα από το πότε «ωρίμασαν» και άρχισαν να προωθούνται οι επιλογές τους σ' αυτό το ζήτημα. Εκείνη την περίοδο είχε υπάρξει πια η κατάρρευση των καθεστώτων του ανύπαρκτου σοσιαλισμού, που σήμαινε παράλληλα  τη διάλυση του Συμφώνου της Βαρσοβίας (αλλά και της ΚΟΜΕΚΟΝ). Σημαντικό ρόλο σ' αυτό έπαιξε η κατάρρευση του κεντρικού πυλώνα του ανατολικού συνασπισμού, της ΕΣΣΔ, και η διάλυσή της. Στη Ρωσία, τον «επίσημο κληρονόμο» της πρώην ΕΣΣΔ, οι ανάγκες αντιμετώπισης του εσωτερικού εχθρού (προλεταριάτο, λαός), η ανάγκη αποκοπής από το «αμαρτωλό» παρελθόν αλλά και οι αυταπάτες των ιθυνόντων περί «συγκατοίκησης» με τις ΗΠΑ οδήγησαν στην ανεκδιήγητη πολιτική της γιελτσινικής περιόδου. Βέβαια στο φόντο αυτών των επιλογών υπήρχε το ουσιαστικό πρόβλημα συγκρότησης και διάταξης του κοινωνικοοικονομικού μπλοκ της νεοαστικής τάξης. Ετσι, η Ρωσία παραδόθηκε στην αυτοκαταστροφική μανία της νεοαστικής της τάξης.