Οι μετανάστες δεύτερης γενιάς στην κορυφή του ποδοσφαιρικού κόσμου

Δημοσιεύτηκε στην Προλεταριακή Σημαία φυλ. 829, στις 28/7/2018

Από την επόμενη κιόλας του τελικού του Μουντιάλ της Ρωσίας, άνοιξε μια συζήτηση γύρω από το γεγονός ότι οι περισσότεροι παίκτες της νέας πρωταθλήτριας κόσμου Γαλλίας είναι μετανάστες δεύτερης γενιάς. Πρόκειται, άραγε, για το θρίαμβο της πολυπολιτισμικότητας και του γαλλικού μοντέλου ενσωμάτωσης των μεταναστών και για ένα «χαστούκι» στους ρατσιστές όπου γης;

Ας γυρίσουμε λίγο πίσω για να παρακολουθήσουμε την ιστορία της εθνικής ομάδας ποδοσφαίρου της Γαλλίας από την προηγούμενη φορά που κέρδισε το Παγκόσμιο Κύπελλο, το 1998.

100 χρόνια από την ίδρυση της ΓΣΕΕ

Δημοσιεύτηκε στην Προλεταριακή Σημαία φυλ. 829, στις 28/7/2018

Τα 100 χρόνια από την ίδρυση της ΓΣΕΕ συμπίπτουν -καθόλου τυχαία- με την αντίστοιχη επέτειο από την ίδρυση του ΣΕΚΕ (μετέπειτα ΚΚΕ). Αν και η ιστορία του εργατικού κινήματος στην Ελλάδα, όπως παντού στον κόσμο, είναι δεμένη με την ιστορία του κομμουνιστικού κινήματος, η ιστορία του συνδικαλισμού σχετίζεται αλλά δεν συμπίπτει με την ιστορία του κινήματος της εργατικής τάξης. Αυτό γιατί η αστική τάξη, και στη χώρα μας, συνειδητοποίησε σχετικά νωρίς πρώτο, ότι η ταξική πάλη, οι εργατικές διεκδικήσεις, δεν μπορούν να πάψουν με κάποιο «διάταγμα» και δεύτερο, ότι η οργάνωση των εργατών παίζει σπουδαίο ρόλο στην αποτελεσματικότητα των αγώνων τους. Φρόντισε λοιπόν να εντάξει στην τακτική της απέναντι στην εργατική τάξη, παράλληλα με την κάθε είδους καταστολή, την αδιάκοπη προσπάθεια παρέμβασης και ελέγχου των συνδικαλιστικών οργάνων. Ειδικά στο ανώτερο επίπεδο πέτυχε, για το μεγαλύτερο διάστημα της 100χρονης ιστορίας της, η ΓΣΕΕ να την υπηρετεί, οργανικά αποκομμένη από τη βάση των εργαζόμενων και συχνά σε αντίθεση με τις ανάγκες με τις προσδοκίες αυτών που -θεωρητικά- αντιπροσωπεύει.

Θεσσαλονίκη. Από το Ισραηλινό νεκροταφείο του χτες, στην Πανεπιστημιούπολη του σήμερα.

 Δημοσιεύτηκε στην Προλεταριακή Σημαία φυλ. 829, στις 28/7/2018

Χρονικό μ’ αφορμή τη βεβήλωση του μνημείου ανάμνησης

Στα χνάρια των φασιστών άλλων εποχών (1930), στα χνάρια των Τριεψιλιτών (1931), φασιστοειδή του σήμερα, μέσα στη γενικότερη αντιδραστικοποίηση της δημόσιας ζωής, την έξαρση του εθνικισμού και τη δράση κάθε λογής φασιστικών δυνάμεων, μόλις δύο εβδομάδες μετά τη βεβήλωση του μνημείου του Εβραϊκού Ολοκαυτώματος στην πλατεία Ελευθερίας στην Θεσσαλονίκη, βεβήλωσαν στις 10 Ιουλίου 2018. Έριξαν μπογιές και συνθήματα το εβραϊκό μνημείο που είχε στηθεί μέσα στο ΑΠΘ, σε ανάμνηση του παλιού εβραϊκού νεκροταφείου, που βρίσκονταν στον ίδιο χώρο και καταστράφηκε το 1942. Το γεγονός αυτό που καταγγέλθηκε από πολλούς φορείς της πόλης κι από τη δημοκρατική κοινή γνώμη των ,φέρνει στην επικαιρότητα και το χρονικό της δημιουργίας, ζωής και καταστροφής του παλιού εβραϊκού νεκροταφείου της Θεσσαλονίκης, μα προπάντων τις ευθύνες των υπεύθυνων ελληνικών αρχών, της ελίτ της πόλης, της εκκλησίας συνυπολογισμένης κι όχι μόνο.

Ο εμπρησμός του Ράιχσταγκ τυλίγει στις ναζιστικές φλόγες τη Γερμανία

Δημοσιεύτηκε στην Προλεταριακή Σημαία φυλ. 829, στις 28/7/2018

Στις 27 Φλεβάρη του 1933 το γερμανικό κοινοβούλιο (Ράιχσταγκ) τυλίγεται στις φλόγες. Μέσα σ’ αυτό συλλαμβάνεται ο Μαρίνους βαν ντερ Λούμπε που πάνω του βρίσκεται ένα κομματικό βιβλιάριο του Ολλανδικού Κομμουνιστικού Κόμματος. Η αφορμή είχε βρεθεί. Το επόμενο διάστημα δεκάδες χιλιάδες μέλη και ηγετικά στελέχη του ΚΚ Γερμανίας θα συλληφθούν όπως και στελέχη της Κομμουνιστικής Διεθνούς και θα συρθούν στην περίφημη Δίκη της Λειψίας με την κατηγορία του εμπρησμού, της πρόκλησης εξέγερσης και με ποινές που φτάνουν μέχρι και την θανατική.

Τα «προγράμματα» των κομμάτων και το πρόγραμμα του συστήματος. Το «τέλος» και η συνέχεια των μνημονίων

του Βασίλη Σαμαρά

Δημοσιεύτηκε στην Προλεταριακή Σημαία φυλ. 829, στις 28/7/2018

Στο κείμενο υπάρχουν αναφορές σε μια σειρά άρθρων που είχε γράψει ο ίδιος ο Β. Σαμαράς στην Προλεταριακή Σημαία το 1984. Για όποιον θέλει να διαβάσει ολόκληρα τα άρθρα του 1984 εδώ

Η κυβέρνηση εξήγγειλε το «τέλος των μνημονίων». Την είσοδο της χώρας στις «αγορές». Το άνοιγμα μιας νέας περιόδου ανάκαμψης, ανάπτυξης και άλλα τέτοια ηχηρά. Μόνο που η πραγματικότητα που βιώνουν και θα συνεχίσουν να βιώνουν οι εργαζόμενες λαϊκές μάζες παραμένει ίδια.

Η ανεργία θα συνεχίσει να αποτελεί έναν διαρκή εφιάλτη για χιλιάδες οικογένειες. 

Οι αμοιβές των εργαζομένων θα συνεχίσουν να παραμένουν καθηλωμένες στο χαμηλότερο επίπεδο.

Οι όροι και οι συνθήκες εργασίας γίνονται ολοένα και χειρότερες.

Τα ασφαλιστικά, η περίθαλψη και τα κάθε είδους δικαιώματα των εργαζομένων συνεχίζουν να συρρικνώνονται. 

Ξανά «φουρτουνιασμένο» το Αιγαίο...

του Χρήστου Μιχαήλ

 Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό «Έναυσμα» τ. 47, άνοιξη 2017

Η πρόσφατη όξυνση στις ελληνοτουρκικές σχέσεις έχει αναδείξει στην επικαιρότητα όλα τα προβλήματα που αφορούν τα λεγόμενα «εθνικά θέματα». Μέσα από έναν καταιγισμό δημοσιευμάτων (internet, ΜΜΕ, αστικές φυλλάδες), καθημερινά αναδεικνύονται ζητήματα που αφορούν το Αιγαίο, το Κυπριακό, τις μειονότητες, αλλά και μια σειρά εκτιμήσεων- αναλύσεων για την «επιτιθέμενη» Τουρκία και το ενδεχόμενο ενός πολέμου, έως και την έκβαση του, ανάμεσα στις δύο χώρες.

«Για μας ο κινηματογράφος είναι η σημαντικότερη από όλες τις τέχνες» - Β. Ι. Λένιν

της Κατερίνας Φωτοπούλου

Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό «Έναυσμα» τ. 47, την άνοιξη του 2017

Αμέσως μετά την κατάληψη της εξουσίας με την Οκτωβριανή Επανάσταση, οι μπολσεβίκοι και το Κομμουνιστικό Κόμμα ανέδειξαν ως άμεση προτεραιότητα το πολιτιστικό μέτωπο. Η Διακήρυξη για την τέχνη του Λένιν το 1922 υπήρξε το έναυσμα για να ξεδιπλωθεί αυθόρμητα και από τα κάτω η ανάγκη καλλιτεχνικής έκφρασης και δημιουργίας. Στον κινηματογράφο, ονομάστηκε Ρώσικος Σοβιετικός Φορμαλισμός και σαν καλλιτεχνικό ρεύμα έμεινε γνωστό ως Ρώσικη Πρωτοπορία.

Εγκληματικά έργα και ημέρες των συνεργατών των Γερμανών. Το μπλόκο της Ευκαρπίας (Θεσσαλονίκη)

 Δημοσιεύτηκε στην Προλεταριακή Σημαία φυλ. 828, στις 14/7/2018

Το 1944 ήταν η τελευταία χρονιά που οι Γερμανοί ναζί βρίσκονταν στην Ελλάδα. Οι αλλεπάλληλες ήττες της Βέρμαχτ στο ανατολικό μέτωπο μετά τη μάχη του Στάλινγκραντ και η ραγδαία προέλαση του κόκκινου στρατού, σύντομα θα υποχρέωναν τους κατακτητές να αποχωρήσουν από τις χώρες που είχαν καταλάβει.

Στην Ελλάδα ένας επιπλέον παράγοντας που καθιστούσε ζήτημα χρόνου το διώξιμο των Γερμανών ήταν το δυνάμωμα του αντιστασιακού κινήματος του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ. Μεγάλα κομμάτια της ελληνικής υπαίθρου είχαν απελευθερωθεί αλλά και αρκετές πόλεις όπως τα Γρεβενά, η Καρδίτσα, τα Τρίκαλα και το Καρπενήσι ελέγχονταν από τον ΕΛΑΣ από τα μέσα του 1943. Στα δύο μεγαλύτερα αστικά κέντρα (Αθήνα και Θεσσαλονίκη) οι επιτυχίες του ΕΑΜικού κινήματος ήταν τεράστιες. Διαδηλώσεις για τη ματαίωση βουλγαρικής επέκτασης, ματαίωση της επιστράτευσης, απεργίες κ.α. 

ΦΑΣΙΣΜΟΣ. Αγκωνάρι του συστήματος, εχθρός του λαού

της Βαρδάκη Άσπας

Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό «Έναυσμα» την Άνοιξη 2017

Είναι πολλές οι δεκαετίες που έχουν περάσει από τότε που ο φασισμός, από θέση εξουσίας και με χαρακτήρα πολιτικού ρεύματος, έδειξε το ανατριχιαστικό του πρόσωπο σε εκατομμύρια λαού και εργαζομένων. Στην Ελλάδα, η δικτατορία του '67 αποτελεί μια μαύρη, πιο πρόσφατη σελίδα στην ιστορία της χώρας μας, με τα πραξικοπήματα που προηγήθηκαν αυτής να είναι ενδεικτικά του ίδιου φαινομένου. Σήμερα, η άνοδος της ακροδεξιάς διεθνώς και στο εσωτερικό «δένει» με την ταύτιση κομμουνισμού- φασισμού. Ωστόσο, για να ορίσουμε, κατανοήσουμε και αντιπαλέψουμε τον φασισμό, είναι ανάγκη να αναζητήσουμε τους όρους γέννησης, επικράτησης (επιδιώξεις, ρητορεία, πράξη) και πτώσης του, σε συγκεκριμένο τόπο και χρόνο.

Βιβλιοπαρουσίαση. Η εθνική συγκρότηση στα Βαλκάνια και το λεγόμενο «Μακεδονικό Ζήτημα»

Δημοσιεύτηκε στην Προλεταριακή Σημαία φυλ. 827, στις 30/6/2018

Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Εκτός των Τειχών» το βιβλίο του Δ. Μανού «Η εθνική συγκρότηση στα Βαλκάνια και το λεγόμενο «Μακεδονικό Ζήτημα», το οποίο περιλαμβάνει κείμενα που δημοσιεύτηκαν στο περιοδικό Έναυσμα και στην ΠΣ όταν άνοιξε το ζήτημα της πΓΔΜ μετά τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας. Δημοσιεύουμε την εισαγωγή του βιβλίου.

Από τότε που γράφτηκαν τα κείμενα της έκδοσης έχουν περάσει εικοσιπέντε χρόνια περίπου. Τα κείμενα δεν πρόλαβαν την πιο μεγάλη εξέλιξη στον γεωγραφικό τόπο στον οποίο σε σημαντικό βαθμό αναφέρονται: την ιμπεριαλιστική επέμβαση στη Γιουγκοσλαβία και τους ευρωνατοϊκούς βομβαρδισμούς ενάντια στον σέρβικο λαό και τη χώρα του^. την εσωτερική αμφισβήτηση -από τους Αλβανούς- της εθνικής συγκρότησης της FYROM και τις εμφύλιες ένοπλες συγκρούσεις που κατέληξαν στον γνωστό συμβιβασμό της Οχρίδας, με τη σφραγίδα του ιμπεριαλισμού.

6-7-8 Ιουλίου, Γράμμος. Περπατώντας στα χνάρια των μαχητών του ΔΣΕ

Δημοσιεύτηκε στην Προλεταριακή Σημαία φυλ. 827, στις 30/6/2018

100 χρόνια συμπληρώνονται φέτος από την δημιουργία του ΣΕΚΕ-ΚΚΕ το 1918. Είναι εκείνη η εποχή όπου η Οκτωβριανή Επανάσταση έχει πυροδοτήσει εξελίξεις και έχει εξαπλώσει τις κομμουνιστικές ιδέες σε όλο τον κόσμο, δημιουργώντας έτσι τις κατάλληλες συνθήκες για την δημιουργία οργανώσεων/κομμάτων εκεί όπου έχουν ξεσπάσει εργατικοί ή και αγροτικοί αγώνες το προηγούμενο διάστημα. 

Το «μισό τ’ ουρανού» πίσω από τα σύννεφα

της Αθηνάς Μακρυδάκη

Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό «Έναυσμα» τ. 46, φθινόπωρο 2016

Εδώ και λίγες εβδομάδες, έχει ανοίξει ξανά το γυναικείο ζήτημα, στα πλαίσια της Αριστεράς, με αφορμή τα γεγονότα σε Πολωνία και Αργεντινή. Από τη μία, η κυβέρνηση της Πολωνίας κατέθεσε νομοσχέδιο το οποίο απαγορεύει την άμβλωση και από την άλλη μία 16χρονη Αργεντινή δέχτηκε έναν δολοφονικό και βάναυσο βιασμό. Ως αντίδραση, οι γυναίκες ξεχύθηκαν στους δρόμους των δύο πόλεων. Θα θέλαμε και εμείς να πούμε την άποψή μας πάνω στο ζήτημα, πιάνοντας λίγο τα πράγματα από την αρχή.

Μέση Ανατολή. Ενόψει μιας νέας φάσης στην ιμπεριαλιστική επέμβαση και νέων πολεμικών κινδύνων για όλους τους λαούς της περιοχής

Εισηγητική παρέμβαση του Δ. Παυλίδη στην εκδήλωση με θέμα: “Μέση Ανατολή. Η ιμπεριαλιστική επιθετικότητα και ο κίνδυνος ενός γενικευμένου πολέμου” που πραγματοποιήθηκε το Σάββατο 30 Ιουνίου 2018, στα πλαίσια του 21ου Αντιρατσιστικού Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης.

Αν και είναι λιγάκι οξύμωρο να μιλάμε για φάσεις σε μια πολεμική σύγκρουση που αρκετές φορές έδειξε να ανακυκλώνεται χωρίς καθαρούς νικητές και νικημένους, να πισωγυρίζει και να αποκτά χαοτικά χαρακτηριστικά, κατά την γνώμη μου μπορούμε να αποπειραθούμε μια πρόβλεψη. Βρισκόμαστε στην προπαρασκευή μιας νέας περιόδου στην αναμέτρηση επί του συριακού εδάφους. Λέω αναμέτρηση επί συριακού εδάφους μιας και από την αρχή σχεδόν και πιο καθαρά στην εξέλιξή του, ο λεγόμενος συριακός εμφύλιος, μετασχηματίστηκε σε μια περιφερειακή και στην συνέχεια διεθνή σύγκρουση. Πολλοί στην Δύση θεώρησαν πως οι πύραυλοι που εξαπέλυσαν από κοινού Αμερικάνοι και Γάλλοι τον περασμένο Απρίλιο στα περίχωρα της Δαμασκού έγιναν για λόγους γοήτρου, δίχως φανερό σκοπό και κάποια αποτελεσματικότητα. 

Γνώση... από ποιον, για ποιον και με ποιο σκοπό;

της Χαρτζουλάκη-Θάνου Αθηνάς

Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό «Έναυσμα» τ. 46, το φθινόπωρο του 2017

Προσεγγίζοντας το ζήτημα

Είναι αλήθεια, ότι μία φιλολογικού τύπου συζήτηση επί του ζητήματος «γνώση - επιστήμη» μπορεί να καταλήξει ατέρμονη. Συγκεκριμένα, αναφερόμαστε στην αναζήτηση, από πλευράς ορισμένων πολιτικών δυνάμεων, της καλύτερης δυνατής πρότασης, έτσι ώστε το υπάρχον εκπαιδευτικό σύστημα να μας παρέχει «ολοκληρωμένη» γνώση, ολόπλευρη, δηλαδή το κάθε γνωστικό αντικείμενο να μην είναι περιορισμένο στα στενά όρια της επιστήμης του, αλλά να μπορεί να συνδυαστεί και με άλλες επιστήμες, με όλες τις πτυχές της κοινωνικής και πολιτικής ζωής.

Για τη Χιλή του '70: Και με τον αστυφύλαξ και με τον χωροφύλαξ, δεν γίνεται!

της Δαμαλή Ελένης

Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό «Έναυσμα» τ. 46, το φθινόπωρο του 2016

 

Στην ιστορία του κομμουνιστικού κινήματος υπήρξαν πολλές διαφωνίες, τάσεις και αντιπαραθέσεις, με κορυφαία εκείνη του ειρηνικού περάσματος από τη μία, και της επαναστατικής ανατροπής από την άλλη. Στην αντιπαράθεση αυτή, η επικράτηση της ρεβιζιονιστικής γραμμής οδήγησε στην ήττα και την αποσυγκρότηση του εργατικού επαναστατικού κινήματος. Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα της γραμμής του ειρηνικού περάσματος συναντάμε στη Χιλή, τη δεκαετία του 70, με πρωτεργάτη τον Αλιέντε.

40 χρόνια από τον σεισμό του 1978. H Θεσσαλονίκη των σεισμών στις αλάνες των λαϊκών αγώνων

του Γιάννη Χατζή
Δημοσιεύτηκε στην Προλεταριακή Σημαία φυλ. 826, στις 16/6/2018

Ξεφυλλίζοντας τις σελίδες της “Προλεταριακής Σημαίας” εκείνων των ημερών και ανασκαλεύοντας μνήμες, δημοσιεύουμε ένα άρθρο που γράφτηκε για την επέτειο των σαράντα χρόνων από τον μεγάλο σεισμό στη Θεσσαλονίκη και όσα εκπληκτικά ακολούθησαν για την οργάνωση και την πάλη του λαού της πόλης. Στο άρθρο μεταφέρονται αυτούσια κομμάτια από ρεπορτάζ της εφημερίδας μας που γράφτηκαν στην κυριολεξία στην πρώτη γραμμή, από την πρώτη ημέρα που ξεκίνησε η προσπάθεια οργάνωσης του λαού από αγωνιστές της επαναστατικής αριστεράς και ιδιαίτερα της κομματικής οργάνωσης του ΚΚΕ(μ-λ). Μιας οργάνωσης που ρίχτηκε από την πρώτη ημέρα στη μάχη με δεκάδες και εκατοντάδες συντρόφους και συναγωνιστές σε μια από τις πιο υποδειγματικές προσπάθειες για τη μαζική οργάνωση του λαού και την κινητοποίησή του. Όλες οι παραπομπές και οι αναφορές εντός των εισαγωγικών είναι από άρθρα και ρεπορτάζ της “Προλεταριακής Σημαίας”.

100 χρόνια από την ίδρυση του ΣΕΚΕ/ΚΚΕ: Η ιστορία της ταξικής πάλης είναι παρελθόν, παρόν και μέλλον

Δημοσιεύτηκε στην Προλεταριακή Σημαία, φυλ. 825, στις 2/6/2018

Ένας αιώνας μετά

Τα πράγματα έχουν πάρει σε όλους τους τομείς μια πρωτοφανή αντιδραστική στροφή και τίποτα δεν βρίσκεται σε ισορροπία. Είναι, ίσως, η πρώτη φορά μέσα στα τελευταία εκατό χρόνια που οι λαοί βλέπουν το μέλλον με τρόμο και όχι με ελπίδα. Δεν έχουν άδικο. Όλα τα αφηγήματα με τα οποία μας τάιζε η προπαγανδιστική μηχανή του συστήματος καταρρέουν εκκωφαντικά.

Εργάτες Πεζό, Σοσό, 1968. Υπερασπίζοντας μέχρι τέλους την απεργία!

του Δημήτρη Παυλίδη

Δημοσιεύτηκε στην Προλεταριακή Σημαία φυλ 825, στις 2/6/2018, στη στήλη "Αθέατος Κόσμος"

Ήταν εννέα το πρωί της 10ης Ιουνίου του 1968, όταν στο εργοστάσιο της Πεζό στο Σοσό η μια ομάδα μετά την άλλη, οι εργάτες αποφασίζουν την συνέχιση της απεργίας και της κατάληψης, παρά τις ασφυκτικές πιέσεις της εργοδοσίας και τις κυβερνητικές απειλές. Όλα ξανάρχισαν από το τμήμα των αμαξωμάτων και μέχρι τις τρεις το μεσημέρι, δέκα χιλιάδες εργάτες μπαίνουν στην απεργία. Η πληροφορία πως η εργοδοσία θα ζητήσει απλήρωτη δουλειά τα ερχόμενα Σάββατα για συμπλήρωση των ημερών της απεργίας λειτουργεί ως σπινθήρας. Πρωταγωνιστές οι εργάτες στην αλυσίδα παραγωγής, αρκετοί εσωτερικοί ή ξένοι μετανάστες, ένοικοι των εργατικών κοιτώνων της εταιρίας. Το εμβληματικό εργοστάσιο-κοιτίδα της εταιρίας Πεζό, το μεγαλύτερο στην χώρα με είκοσι έξι χιλιάδες εργάτες, στην κυριολεξία η «καθεδρική» της γαλλικής αυτοκινητοβιομηχανίας, μπήκε τελευταίο στο κύμα του εργατικού-απεργιακού Μάη.

Γαλλικός Μάης. Ζιλ Τωτέν: Υπηρετώντας την εργατική τάξη

του Δημήτρη Παυλίδη

Δημοσιεύτηκε στην Προλεταριακή Σημαία φυλ 823, στις 5/5/2018, στη στήλη "Αθέατος Κόσμος"

Χτισμένο στα 1952, το εργοστάσιο της Renault στο Φλεν-σιρ-Σεν είναι το παλιότερο και μεγαλύτερο της πολυεθνικής αυτοκινητοβιομηχανίας που λειτουργεί ως τα σήμερα με γραμμή παραγωγής στο έδαφος της Γαλλίας. Βρίσκεται περίπου σαράντα χιλιόμετρα από τη γαλλική πρωτεύουσα, κατά μήκος του Σηκουάνα, στο Υβλίν και οι εργάτες σε αυτό έχουν συναρμολογήσει στα χρόνια της ζωής του δεκαοκτώ εκατομμύρια αυτοκίνητα. Ήταν το πρώτο εργοστάσιο της εθνικοποιημένης μετά τον πόλεμο εμβληματικής γαλλικής εταιρίας, η οποία, στα πλαίσια ενός σχεδίου αποκέντρωσης, βγήκε από τα όρια του Παρισιού. Ξεκίνησε με δύο χιλιάδες εργαζόμενους και παραμονές της μεγάλης απεργίας τον Μάη του 1968 είχε σχεδόν έντεκα χιλιάδες.

Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα, 120 χρόνια. Ένας «ποιητής από γεννησιμιού του»

του Γιάννη Χατζή

Δημοσιεύτηκε στην Προλεταριακή Σημαία φυλ.825, στις 2/6/2018

Ο Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα υπήρξε μεγάλη μορφή της παγκόσμιας θεατρικής σκηνής, ένας από τους μεγαλύτερους ποιητές του ευρωπαϊκού πνεύματος κι ιδιαίτερα εκείνης της ισπανικής, της ανδαλουσιάνικης κοινωνικής πραγματικότητας στο πρώτο μισό του 20ού αιώνα. Δολοφονήθηκε από τους φασίστες του Φράνκο την αυγή της 19ης Αυγούστου 1936 στον ελαιώνα του Βιθνάρ, λίγα χιλιόμετρα έξω από την πολυαγαπημένη του Γρανάδα. Γεννήθηκε στο Φουέντε Βακέρος, ένα χωριό στα περίχωρα της Γρανάδας στις 5 Ιουνίου 1898, πριν από 120 χρόνια. Η οικογένειά του μετακόμισε στη Γρανάδα για να έχουν τα παιδιά καλύτερες ευκαιρίες σπουδών. Εκεί ο Φεντερίκο μπόρεσε να ταυτιστεί τόσο με την ψυχή αυτής της πόλης, ώστε να γράψει αργότερα «Πιστεύω πως το γεγονός ότι κατάγομαι απ’ τη Γρανάδα, μου δίνει τη δυνατότητα να κατανοώ τον πόνο όλων των κατατρεγμένων –τσιγγάνων, νέγκρων, Εβραίων, Μαυριτανών– που όλοι οι κάτοικοι της Γρανάδας τούς κουβαλάμε κατά τον έναν ή τον άλλο τρόπο μέσα μας».